در کنار این، یه بنده خدا عکس ناهارش رو استوری کرده بود؛ برنج و ناگت و گوجه فرنگی خام. یه عالمه هم قربون صدقه دست پخت خانمش رفته بود! قورمه سبزی با ته دیگ شیشه ای و سالاد شیرازی چی میگه؟! 

مستم کن آنچنان که ندانم ز بی‌خودی

‏در عرصه‌ی خیال که آمد کدام رفت

‏حافظ جان

انقدر بابت نوشتن مقاله ای که نمیدونم بالاخره باید بنویسم، نباید بنویسم، بالاخره برای این درس چه غلطی باید بکنم دلهره دارم که داشتم با خودم فکر میکردم اگر دیدم استاد کوتاه نمیاد، میرم انقلاب یه شماره مقاله نویس میگیرم و خودمو از این رنج بی حساب راحت میکنم! 

با یه استاد خیلی باسواد کلاس دارم منتها این خیلی مهمه که استاد کدوم مقطع بوده. بنظرم انقدر با بچه های کارشناسی کلاس داشته که اصلا نمیتونه ذهنش رو از فضای اون مقطع آزاد کنه. بهم ایمیل زده که از جزوه ات عکس بگیر، پی دی اف کن، بفرست که نمره داره! تازه شنبه میدترمم گذاشته! توضیح داده که هر سوال ۳۰ ثانیه فرصت داره! گرفتار شدیم...

شما هم وقتی از مهمانی بر میگردید دوباره چای دم میکنید که چایی خونه خود آدم یه چیز دیگه است؟

نمی‌گردد به خاموشی نهان درد

‏ز رنگ چهره دارد ترجمان درد

‏صائب

برای اینکه کارهام رو فراموش نکنم اغلب یادداشت میکنم. حالا یه گوشه سررسیدم نوشتم اسنپ و تپسی اما هرچی فکر میکنم یادم نمیاد منظورم چی بوده؟ برای یادداشتهام هم باید یادداشت بنویسم :دی

مرا در بر بگیر ای مهربان، هرچند میدانم

ندارم طاقت آغوش یک دریا زلالی را

فاضل نظری

پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل

‏یک روز خنده کردم و عمری گریستم

‏شهریار

در ارتباط با تورم میگن که وقتی عدد تورم از عدد خاصی میگذره، حالا یادم نمیاد عدد خاصی بود یا فرمول خاصی داشت، دیگه موج تورم های بعدی معمولی نیست. مثلا بعد از تورم 60%، منتظر تورم 70% نباشید، ایشالا میریم که داشته باشیم ابر تورم 120%، 240%، و الخ. و من الله توفیق.

کتاب چقدر گرون شده. دلم نمیاد انقدر پول از حسابم کم بشه :(

خون گشت مرا ز هجرِ یاران، دیده

زین غم شده چون ابر بهاران دیده

گر دست به من زنند میریزد اشک

مانند درختهای باران دیده

قپلان بیک

خیلی وقت پیش، ثبتنام ایرانخودرو بود با قرعه کشی، همسرم میگفت ننویس احتمال برنده شدنت یک درصده. گفتم احتمال اینکه کسی در ایران متولد بشه هم یک درصده و خب میبینی خدا رو شکر ما جزو همون یک درصد بودیم. پس یک درصدها رو دست کم نگیریم. مرسی!

نیَم به هجرِ تو تنها، دو‌ همنشین دارم 

 دلِ شکسته یکی، جانِ بی‌قرار یکی

حزین لاهیجی

غافل کند از کوتهی عمر شکایت

‏شب در نظر مردم بیدار، بلند است 

‏صائب تبریزی

‏یک قصّه بیش نیست غم عشق و هر کسی

زین قصه می کند به زبانی، روایتی

‏ور خواهی از روایت من با خبر شوی:

‏برق ستاره ای و شب بی نهایتی

منزوی

‏

هر بار کتابی رو میخونم، تا چند روز اثرش در من باقی می مونه. به آدمهای اون قصه فکر میکنم. قصه در این جهان هستی موضوع مهمیه. به خود قصه فکر میکنم. به نویسنده فکر میکنم؛ به اینکه چطور این قصه به ذهنش خطور کرده، چطور جزئیات قصه رو طراحی کرده، چند بار قصه رو ویرایش کرده و چقدر از تمام شدنش لذت برده.

اینجا یکم اینستاگرامه، حتی یه فضا برای چت کردن مثل دایرکت داره. یکم هم یوتیوبه، بهت پولم میده. خلاصه که وبلاگ حرمت داره. اینی که بلاگیکس اسمش رو گذاشته وبلاگ، وبلاگ نیست. 

جمعه هم کلاس دارم! یه وقتا به بچه طفلکم حق میدم ازم جدا نشه و دلش نخواد از بغلم پایین بیاد. انقدر که این طفلی رو گذاشتم و رفتم سر کلاس، سر درس، سر پروژه و... 

بدی زندگی اینه که نمیشه همه چیز رو فهمید، حتی نمیشه یه موضوع رو تا انتها فهمید؛ روشنایی محدود.

کبریت زدم

تو برای این روشنایی محدود گریستی

سراپا در باد ایستادم من فقط یک نفرم

اما اکنون هزاران پرنده را در باد به یغما میبرند

از مهتاب که به خانه بازگردم

آهنها زنگ خورده‌اند

شاعران نشانه باد را گم کرده‌اند

زنبوران،عسل را فراموش کرده‌اند

افق بی روشنایی در دستان تو نازنین جان می‌بازند

من گل سرخ بودم

که سراسر مهتاب را شکستم

احمدرضا احمدی