می نویسم از خودم

در راستای تکمیل دنیای کتابهای مصطفی مستور، درست روزی که پسرک تصمیم گرفته به جای ساعت ۱۰، ساعت ۱ نیمه شب بخوابه، عشق و چیزهای دیگر هم خوانده شد. یک کتاب دیگه از این دنیا باقی مانده. 

هر بار کتابی رو میخونم، تا چند روز اثرش در من باقی می مونه. به آدمهای اون قصه فکر میکنم. قصه در این جهان هستی موضوع مهمیه. به خود قصه فکر میکنم. به نویسنده فکر میکنم؛ به اینکه چطور این قصه به ذهنش خطور کرده، چطور جزئیات قصه رو طراحی کرده، چند بار قصه رو ویرایش کرده و چقدر از تمام شدنش لذت برده.

اینجا یکم اینستاگرامه، حتی یه فضا برای چت کردن مثل دایرکت داره. یکم هم یوتیوبه، بهت پولم میده. خلاصه که وبلاگ حرمت داره. اینی که بلاگیکس اسمش رو گذاشته وبلاگ، وبلاگ نیست.